Saçlarım mıydı makasın kestiği, yoksa upuzun hayallerim mi?..

Evet bayım. Bazı kadınların saçları öyle çabucak uzar...Kalpleri, saçlarından önce kırılır. Ve evet,Bazı kadınlar ithaf ettikleri tüm mutlulukları bittiğinde o hiç vazgeçemedikleri saçlarını tek bir makas darbesiyle keserler.Hem de kısacık.Ve unutmayın bayım; Kısacık sevgilerle upuzun hayallerini kırdığınız o kadını unutmayın.Çünkü kırgınlığı kısacık kestiği saçları kadar uzun sürecek. 

17.04.2015

Bir gece vakti ansızın bu satırlar kalemimden döküldüğünde bir şeyin farkına yeni varıyordum... Saçlarıma öyle çok anlam yüklemiştim ki artık benden ayrı kendi ruhu olduğuna inanmam kaçınılmazdı. Evet, benden çok ayrı bir hızla hayata yetişen saçlarım oldu hep. Ben farkına varamadan, ben aynaya bakamadan onlar çoktan yollara düşmüşlerdi. Ben, kalbindeki kırıklıkları saçlarının ucuna taşıyan kadınlardan olamadım hiç. Öyle çok incinmişliğim kırılmışlığım vardı ki herhalde o eski şarkıdaki gibi kısacık kestirip ilk sigarayı yaktıktan sonra bir daha yola devam edemeyecek kadar kısa ve kırgın kalırdı saçlarım. Sevdiğim bir şehrin bir akşamında karşımda adını bilmeden rakı içen adam da kırmıştı kalbimi, sahil kenarında gece vakti oturup hikayesini dinlediğim gençte. Onlara sorsanız belki hiç anlamamışlardı... Hoş yılları heba ettiğimiz, uğruna defalarca upuzun saçları ve ardından sonsuza uzanan hayalleri bir makas darbesiyle kestiklerimiz bile henüz kırgınlığımızı göremiyorken bir karanlık gecede hayatımızın ta derinine onları aldığımızı nasıl anlatabilirdik ki?

Yine bir döngü bitiyor ömrümün içinde. Yine ben birazdan ayağa kalkıp odanın kapısını açacağım ve belki penceresi denize bakan belki de güneşe hasret bir başka odaya dalacağım. Bambaşka kahramanlara hikayelerimde baş roller yazacağım. Henüz kapıya gidecek takatim yok. Bu kadar zor olmamalı dediğinizi duyar gibiyim. Size kapıyı açmadan saçlarımı kısacık kesmem gerektiğini söylesem peki? Elbette şaşkınlık ve sessizlik. Upuzun saçlarımla döküyorum kelimelerimi kalemden. Yarın belki bir cesaret kapıyı açıp gitmeye karar veririm. O vakit gelince kısacık olacak saçlarım. Çünkü her zamankinden daha kararlı çıkacağım kapıdan. Bu sefer üç aşağı beş yukarı içeride nelerin olduğunu bildiğim bir başka odaya girmeyeceğim. Evin kapısını açacağım ve hiç kavuşamadığım özgürlüğüm karşılayacak beni, çocukluğumu çalan esarete veda edeceğim. Beni ilk hapsettiğinde nasılsa öyle upuzun saçlarla çıkacağım içeriden ve asla geri dönmeyeceğimden beni son gördüğündeki gibi upuzun saçlarımla hatırlayacak gardiyanım.

En derin yıllarımı, en sancılı gözyaşlarımı, en kırılmış yanlarını orada bırakarak çıkacağım kapıdan. Asla geri dönmemek üzere uçsuz bucaksız bir özgürlüğe atılacak oradan belki yepyeni ama kendi ellerimle teslim olacağım esaretlere varacağım. Defalarca yaptığım bir şeydi makası saçlarıma vurmak... Bu sefer hayallerime değil;  hüzünlerime, kırgın kalan her parçama ve sonsuz görünen o kısır döngüye veda edeceğim. Önümde bir özgür dünya var. Varacağım yer orası olacak. Ve biliyorum eskilerden bir fotoğraf iliştiğinde yeni hayallerimin ucuna ardımdan şu dize söylenecek;

“Acılarını kestirip atamadı kadın yüreğinden,

Gitti saçlarını kesti...”