27 Ağustos 2012

Niye hala okuyorum ki ben. Sayfalarin arasindan neden bisiler cikartmaya calisiyorsam hala... Sairinde dedigi gibi; okumayanlar tutmus tum kose baslarini! Gercektende oyle. Belki omrunde kitap kapagi acmamis insanlar bir sekilde bir yerlere gelip ardindan damat ibrahim pasa misali onlerindeki basamaklari hic haketmedikleri halde hemde ucarak tirmaniyorlar! 

Ve birde sevgi var... Dusunceler duygular falan. Hani ugrunda olume yuruyecek kadar sevdigin insanciklar... Her kelimende. Dusundugun masumlar (!) Onlar. Kimi zaman en yakinindaki, kimi zamanda sokakta dilenen bir teyzenin aldigin mendilindeki kadar uzak... Insanlarin bu denli bencil oldugunu unuttugumuzdan midir sizce dunyadaki bu sogukluk yoksa sevgisizlik mi getirip gonlumuze koydu bencilligi? Cok uzun zaman oncelerinden geliyor sanirim. Ben gormedim. Belki rahmetli dedemin zamanindadir belkide daha eski. Ama tahminimce goren duyan olmamistir olayin basini. Yani en azindan toprak uzerinde kalmamistir diyorum ben. Belki birkac bilinci kapali...